Friday, May 18, 2007


داشتم فکر می کردم ... که
اندوه و شادی ... هر دو یک جنس اند
هر دو در کنار هم زاییده می شوند ...

باید ماورای اونها رو دید ...

کسی رو که اندوه و شادی رو می پذیره ...

باید اون رو دید

من کی هستم وقتی شاد هستم
من کی هستم وقتی غمگین هستم


"
زندگی رنج به همراه دارد. زندگی به اندازه رنج، کودکی به همراه دارد. رنج و کودکی در حقیقت یکی هستند. روح کودکی برای دنیا تحمل ناپذیر است. دنیا کودکی را رها می کند تا دنیا بماند. آنچه رها می شود، هیچوقت نمی میرد بلکه سرگردان، بی آنکه لحظه ای آرام گیرد، به راه خود ادامه می دهد. درد آن را همراهی می کند. موتسارت و باران با این کودکی خواب زده به خوبی سخن می گویند، به همانگونه که باید. با صدایی آرام و نزدیک ، با صدای مادر کوچولو ... "



Christian Bobin


4 comments:

Anonymous said...

Have a happy weekend Yeganeh: trust in your Guardian Angel :)

وحید said...

سلام
این یعنی همه چیز
اونی که ورای این همه است

Damantim said...

How did you use Arabic script??
Or u just copy-paste them from words ???

nannigia said...

I have Arabic font in my computer